„Trzeba w każdym człowieku umieć ujrzeć jego punkt achillesowy, bolący, słaby punkt, który trzeba umieć leczyć i jednocześnie trzeba umieć dostrzec jego punkt archimedesowy, ten punkt oparcia, dzięki któremu można wydobyć z człowieka nieznane a wielkie czyny”

Maria Grzegorzewska

  • ppp-h1.jpg
  • ppp-h2.jpg
  • ppp-h3.jpg
  • ppp-h5.jpg

ADHD nazwano chorobą XXI wieku. Jeszcze kilkanaście lat temu nikt nie wiązał agresywności, impulsywności i szeregu innych zachowań dziecka z zaburzoną równowagą chemiczną w mózgu. W dużym uproszczeniu można powiedzieć, że u podłoża ADHD leży specyficzny tryb pracy mózgu utrudniający dziecku kontrolę własnego zachowania oraz możliwość skupiania uwagi. Najnowsze badania wskazują, że zaburzenie to jest uwarunkowane genetycznie. Nie ma jednak jednego konkretnego genu odpowiedzialnego za jego powstanie, stąd mówi się o podłożu wielogenowym.

Amerykańscy specjaliści już w latach 50- tych XX w. zauważyli, że zachowanie osoby z ADHD jest w dużej mierze od niej niezależne. Dziecko staje się niewolnikiem JUŻ (jeśli coś chce, bo jest niecierpliwe) i ZARAZ (gdy zadanie wymaga dłuższego wysiłku umysłowego). Ta sytuacja jest trudna dla wszystkich – dla dziecka, rodziców oraz nauczycieli.

Istota ADHD

ADHD to jedno z najczęstszych zaburzeń wieku rozwojowego. Jest nim dotknięte około 2-5% populacji. Objawy i ich nasilenie są różne u różnych dzieci. Zależy to od siły uwarunkowań biologicznych, środowiska, świadomego oddziaływania wychowawczego oraz leczenia.

ADHD występuje trzykrotnie częściej u chłopców niż u dziewcząt. Przyczyną tej statystyki niekoniecznie jest większa podatność chłopców na to zaburzenie, lecz to, że u dziewczynek częściej występują zaburzenia w zakresie koncentracji uwagi, a u chłopców -impulsywność i nadpobudliwość, które są lepiej zauważalne i bardziej uciążliwe dla otoczenia.

Problem dotyczy dzieci, o co najmniej przeciętnym poziomie rozwoju intelektualnego, które mają trudności z kontrolą własnych impulsów, nadpobudliwością oraz koncentracją uwagi.

Nadpobudliwością psychoruchową określa się zespół objawów mających swoje odzwierciedlenie w jednej, dwóch lub wszystkich trzech sferach funkcjonowania dziecka: ruchowej, poznawczej i emocjonalnej. Objawy te muszą istotnie utrudniać funkcjonowanie dziecka w różnych sytuacjach. Nadpobudliwość diagnozujemy u dzieci mających trwale występujące objawy, które rozpoczęły się przed 7 rokiem życia.

Załączniki:
Pobierz plik (ADHD.pdf)ADHD.pdf[ ]65 kB